lublineffatha@gmail.com

Obraz Jezusa, który każdemu nakłada na głowę piękną koronę królewską, wysadzaną drogimi kamieniami. Zrozumienie: powinniśmy każdego dnia pamiętać o naszej godności królewskiej, o tym że jesteśmy dziećmi króla, usynowieni przez Boga Ojca. Slowa: “W domu Ojca mego jest mieszkan wiele”. Obraz: trawy – zielonej rosnącej, nie jest ona kwiatem czy owocem a jest pełna (zawiera w sobie już wszystko). Rozumienie obrazu: nie musisz być kimś specjalnym, znaczącym np. poprzez to , co wytwarzasz, wystarczy abyś byl sobą – to jest pełnia. Alleluja!

Słowo z diakonii Prorocko-Rozeznającej: 1. Poczucie przygotowywania na czas przed nami – Wielkiego Postu. Słowo: J 15,13 „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”; J 13,31-38 – wezwanie, aby posilać się na ten czas Eucharystią – Chlebem życia!; Ps 87- „Wszystkie moje źródła są w Tobie”. 2. Oddychamy Kościołem, jesteśmy niesieni przez innych bardzo nieświadomie. W tym Kościele są święci, ale także ci co odeszli. Współodpowiedzialność – obraz: dwie osoby w górach na połoninie, bardzo wysoko – “Ja” i Jezus. Patrzeć z Nim z góry na wszystkie troski, z dystansem. Wtedy nabierają całkiem innego znaczenia. 2 Kor 5,20 – 6,3 jest to czytanie ze środy popielcowej. Dostaliśmy je już na poniedziałek – mamy się przygotować nabrać Ducha na Wielki Post, ucieszyć się nim. To czas łaski!!! 3.„Nadchodzi szczególny czas łaski. Czas przylgnięcie do Mojego serca. Czas oczyszczenia” J 1,1-11; J 12,24 „A wy za kogo Mnie uważacie?” Natchnienie, żeby kolejne spotkania w czasie Wielkiego Postu oprzeć na 7 Słowach z Krzyża (przynajmniej częściowo). Są to słowa miłości, nadziei, nauki… w których można Jezusa uwielbiać, prosić, dziękować. Obraz krzyża ułożonego z 7 kamieni; Obraz Jezusa, który coś mówi, a Jego słowa zamieniają się w perły. Potem te perły nawlekanie są na nitkę, żeby żadnej nie zgubić. 4. Iz 54 Oto czynię wszystko nowe. Obraz: różany krzew bez liści, kwiatów, taki z pozoru martwy (jak krzewy w zimie), ale wewnątrz tego krzewu już krążą soki, szykuje się do kwitnienia, życia. Z zewnątrz martwy, w środku żywy. I słowo: “Jeszcze chwila…..” Pokój i Miłość – centrum walki duchowej i rachunku sumienia. Wracać do starych obietnic Bożych.

Słowo z diakonii Prorocko-Rozeznającej: 1. Poczucie przygotowywania na czas przed nami – Wielkiego Postu. Słowo: J 15,13 „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”; J 13,31-38 – wezwanie, aby posilać się na ten czas Eucharystią – Chlebem życia!; Ps 87- „Wszystkie moje źródła są w Tobie”. 2. Oddychamy Kościołem, jesteśmy niesieni przez innych bardzo nieświadomie. W tym Kościele są święci, ale także ci co odeszli. Współodpowiedzialność – obraz: dwie osoby w górach na połoninie, bardzo wysoko – “Ja” i Jezus. Patrzeć z Nim z góry na wszystkie troski, z dystansem. Wtedy nabierają całkiem innego znaczenia. 2 Kor 5,20 – 6,3 jest to czytanie ze środy popielcowej. Dostaliśmy je już na poniedziałek – mamy się przygotować nabrać Ducha na Wielki Post, ucieszyć się nim. To czas łaski!!! 3.„Nadchodzi szczególny czas łaski. Czas przylgnięcie do Mojego serca. Czas oczyszczenia” J 1,1-11; J 12,24 „A wy za kogo Mnie uważacie?” Natchnienie, żeby kolejne spotkania w czasie Wielkiego Postu oprzeć na 7 Słowach z Krzyża (przynajmniej częściowo). Są to słowa miłości, nadziei, nauki… w których można Jezusa uwielbiać, prosić, dziękować. Obraz krzyża ułożonego z 7 kamieni; Obraz Jezusa, który coś mówi, a Jego słowa zamieniają się w perły. Potem te perły nawlekanie są na nitkę, żeby żadnej nie zgubić.

Słowo z diakonii Prorocko-Rozeznającej: 1.Piosenka „Jak cudowne jest imię Twe, Twe imię Jezus, Królów Król”. Pragnienie Boga dla nas w słowach: „Aby byli jedno” i rozumienie, że w imieniu Jezus jesteśmy jedno. 2. Łódka na jeziorze, ogromny pokój, spokojna woda. Łódka otoczona różańcem. Przekonanie, żeby czerpać pokój i „walczyć” o niego, modlić się z ufnością za tych, którzy go teraz nie mają. Słowo: Kochaj tam, gdzie jesteś.   1P 4,1-2 Człowiek wyginający się w świetle Najśw. Sakramentu od namiaru łask. W ciemności zanosi światło do innych. Ta ciemność jest potrzebna, jest łaską. Bóg zawsze daje 100% łaski, całego Siebie.

Słowo z diakonii Prorocko-Rozeznającej: Jezus pokazuje że On wychodzi, aby być bliżej. „Ja jestem Bogiem bliskim”. „Bo w rzeczywistości jest On niedaleko od każdego z nas”. „W Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy” Dz17,27b-28. Obraz Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie (adoracja), z monstrancji wychodzą promienie do poszczególnych ludzi, a potem te promienie przechodzą od człowieka do człowieka (ludzie są połączeni promieniami z Jezusem i pomiędzy sobą). Jezus daje nam siebie, 100% miłości, łaski, pokoju itd., a my to przyjmujemy i dajemy dalej innym. Adoracja jako szczególne miejsce słuchania i budowania tych więzów miłości między nami. „Chcę do was mówić. Nakłońcie ucha”. Nieś światło. Jer 29,10-14.